Kanker, je hoort het tegenwoordig erg veel. Op TV, op de radio, maar ook van veel mensen om je heen. Het is een rotziekte dat letterlijk alles kapot maakt! 

Mijn naam is Ruben en ik ben op dit moment 18 jaar oud. Ik wil graag mijn verhaal met jullie delen. Ik heb dit verhaal in eerste instantie voor mijzelf geschreven. Het heeft mij geholpen bij mijn verwerking en kon mijn emoties er goed in kwijt. Ik krijg soms vragen van mensen die op dit moment iemand kennen die kanker heeft en wil daarom graag mijn ervaringen delen. Ik hoop dat mensen er wat aan hebben, er zichzelf in herkennen en wat mee kunnen doen.

——–

In 2009 werd mijn moeder ernstig ziek. Na de eerste paar onderzoeken in het ziekenhuis bleek het al snel om borstkanker te gaan. Toen het werd ontdekt was ze er gelukkig heel vroeg bij waardoor het goed te behandelen was. Er moest een operatie worden gedaan en wat volgt zijn chemo’s en bestralingen.

Ik was een jaar of 10 toen mijn moeder kanker kreeg en had toen nog niet echt een goed beeld bij de ziekte en wat alles precies inhield. Van deze tijd weet ik dus eigenlijk ook vrij weinig. Toen ik op mijn 12e naar de middelbare school ging, moest mijn moeder opnieuw naar het ziekenhuis. In deze 2 jaar moest ze uiteraard verschillende keren naar het ziekenhuis voor controles, maar er was nu wat meer aan de hand…De kanker bleek uitgezaaid te zijn. Ik was toen 12 jaar en wist toen nog niet wat “uitgezaaid” was, maar mij werd toen eigenlijk verteld dat er nog genoeg behandelingen waren in het ziekenhuis om mama beter te maken.

Pas toen ik een jaar of 14/15 was, begin je ook verhalen van mensen om je heen te horen over mensen die kanker hebben, je hoort het op tv/radio en je gaat soms toch eens zoeken wat de ziekte precies inhoudt etc etc. Er werd mij in die tijd vrij weinig verteld omdat ik best nog wel jong was natuurlijk. Na veel rond te hebben gezocht op internet, kom je er pas echt achter wat de ziekte inhoudt en dat het heel erg ernstig is. Pas toen ik erachter kwam wat “uitgezaaide kanker” betekende, wist ik dat mijn moeder niet meer beter ging worden. De artsen waren nu bezig om het leven van mijn moeder zo lang mogelijk te rekken, met alle behandelingen die nog mogelijk zouden zijn.

Van 2011 tot 2016 heeft mijn moeder diverse behandelingen gehad waardoor ze in die tijd een “normaal leven” kon leiden. Helemaal normaal was het nooit. Als je te horen krijgt dat je moeder niet meer beter wordt, is het leven niet meer normaal. Je denkt er iedere dag wel even aan: “Hoelang zou mijn moeder nog hebben?” , “Wat moet ik straks zonder moeder?”. Het zijn allemaal vragen die door je hoofd spoken en je kan er op dat moment niks mee.

Het was 6 juni 2016. Ik had al een paar weken gezocht op alternatieve genees mogelijkheden voor kanker en had al veel informatie bij elkaar gezocht. Mijn moeder was al een aantal weken bezig met het nemen van wietolie. Wietolie was in die tijd best veel op het nieuws en hoorde er ontzettend veel over. Het heeft mijn moeder in ieder geval geholpen bij de pijn die ze had door de kanker. De kanker zat bij mijn moeder onder andere in de botten waardoor ze soms erg veel pijn heeft gehad. De wietolie hielp haar in het begin hierbij erg goed.

Terug naar 6 juni. Ik had een normale schooldag gehad. Ik wist dat mijn moeder weer voor een uitslag van de onderzoeken naar het ziekenhuis moest. Ik vond het vrij lang duren voordat ze weer thuis kwam en verschillende nare gedachten kwamen weer naar boven. Toen ze uiteindelijk thuis kwam, kwam er slecht nieuws. Heel slecht nieuws. De kanker was verder uitgezaaid, nu naar de hersenen. Volgens haar arts was er nu niks meer aan te doen. Ze zou waarschijnlijk het einde van die zomer niet eens halen. We zaten met zijn allen aan tafel. Ik, mijn zusje, mijn moeder en mijn opa en oma. Het was een vreselijk moment vol verdriet, boosheid en ongeloof. Vrij snel daarna ben ik een ontzettend groot stuk met de hond gaan wandelen. Ik heb gehuild, geschreeuwd, en alle gedachten komen allemaal tegelijk naar boven. “Ik heb straks geen moeder meer, en we kunnen er niks aan doen…”.

Je bent machteloos. Dat je er niks aan kunt doen, dat is vreselijk. Je weet dat je moeder nu steeds meer achteruit zal gaan. Ik kon er heel slecht tegen. Nog in diezelfde week ben ik als een gek gaan zoeken op internet naar nog meer alternatieve behandelingen en ben op heel veel websites gaan lezen, lezen en nog eens lezen. Uiteindelijk ben ik in contact gekomen met een natuurarts die mijn moeder kon helpen. Verschillende (natuurlijke) supplementen hebben wij ontvangen en oefeningen die ze moest doen. Niet alles wat toen nog mogelijk, omdat mijn moeder er al slecht aan toe was. Maar de dingen die nog mogelijk waren, heeft ze wel gedaan. We zijn tevens gaan letten op het eten. Zo gezond mogelijk gaan eten, dat zou ook meewerken. We hebben in die tijd alleen maar biologisch eten gegeten, veel verse groente en fruit, geen frisdranken of producten met suiker. Alleen maar gezond eten en drinken.

Toen wij hiermee allemaal zijn begonnen heeft mijn moeder geen behandelingen meer gehad van het ziekenhuis. We hadden nu alleen de gezonde voeding en supplementen nog. We wisten allemaal dat ze niet meer beter ging worden, maar toch blijf je de hoop houden dat ze nog zolang mogelijk bij ons blijft.

Er gingen weken voorbij, en het was op een gegeven moment al half oktober. Ze was nog bij ons, maar het ging wel steeds verder achteruit. De huisarts neemt het over, schrijft medicijnen voor om alles zoveel mogelijk te verzachten en is er voor ons om mee te praten. In de laatste paar weken zie je een hele transformatie. Je ziet je eigen moeder achteruit gaan, en dat is echt vreselijk om te zien. Ze sliep veel door de medicatie en het contact werd ook een stuk minder. Mijn oma was al een aantal weken bij ons om mee te helpen in huis en de verzorging van mijn moeder. Ikzelf deed ook erg veel in het huishouden en verzorgde mijn moeder daarnaast ook. Er kwam op een gegeven moment wel thuiszorg, maar toch bleef het zwaar en wou mijn moeder dat wij de meeste dingen deden, omdat dat vertrouwd voelde voor haar.

Het was 27 oktober 2016. Ik had er een lange schooldag op zitten en kwam thuis. Mijn moeder lag op bed en er werd mij verteld dat de huisarts vandaag al meerdere malen was geweest omdat het echt niet goed ging met mijn moeder. Op advies van de huisarts moest mijn moeder naar een hospice. Een hospice is een verblijf waar ernstig zieke mensen komen die niet meer beter worden. Er was veel intensieve zorg nodig voor mijn moeder en dat was voor ons allemaal heel erg zwaar. Een hospice biedt in dit geval de uitkomst. Dit is wel het moment dat we allemaal, ook mijn moeder, moesten beseffen dat ze niet meer thuiskwam. Mijn moeder had veel pijn, was erg moe en zag het eigenlijk allemaal niet meer zitten. Het weekend kwam eraan en ik ben iedere dag bij mijn moeder geweest. De zorg in het hospice was erg goed, alles werd voor mijn moeder gedaan om het allemaal zo aangenaam mogelijk te maken.

Het weekend ging voorbij en het was maandag. Ik wou die dag niet naar school. Ik kon mijn gedachten er absoluut niet bijhouden en had nergens meer zin in. Ik zag het allemaal gewoon even niet meer zitten. ‘s Middags zouden wij dan weer naar mijn moeder gaan, maar we werden tegen de middag gebeld door mijn opa. Zij waren daar al en mijn moeder had een slechte nacht met veel pijn gehad. Ze wou niet meer. Ze kon niet meer. Ze wou graag slapen, voor goed. Ik was helemaal verlamd. Huilen kon ik op dat moment nog niet. Ik staarde voor me uit en zei helemaal niks. Er gingen wel talloze gedachten door mij heen. Je wilt je moeder niet kwijt, nooit niet. Maar ik dacht ook: mijn moeder heeft zoveel pijn op dit moment, zo doorleven kan ook niet. Dat is geen leven. Toen kwam alles eruit en zijn we met z’n allen naar het hospice gereden. Ook mijn oom en tante kwamen. Iedereen die ze erbij wou hebben, had ze bij haar om afscheid te nemen. Want dat is wat we allemaal moesten doen. Afscheid nemen.

We hebben de hele middag met elkaar doorgebracht, verhalen gedeeld en ook nog gelachen. Maar tegen het begin van de avond was het moment wel daar. Tijd om definitief afscheid te nemen. Een moment dat je zo lang mogelijk uitstelt. Je zegt op dat moment alles wat je nog wilt zeggen en andersom natuurlijk hetzelfde. Ik liep de kamer uit en alles kwam er tegelijk uit. Het was vreselijk om die kamer uit te moeten lopen en naar huis te moeten gaan.

Later die avond mochten we weer terugkomen, want in de tussentijd moest de dokter medicatie aanleggen om mijn moeder in slaap te houden zodat ze geen pijn voelde. Toen we die avond weer terugkwamen vond ik het aan de ene kant best naar om mijn moeder daar zo te zien liggen, en aan de andere kant was het ook een soort opluchting. Ze had geen pijn meer, ze hoefde niet meer te vechten. Ze had nu rust.

Palliatieve sedatie, zoals het dan heet, kon volgens de dokter 24 uur duren, maar het kon ook een week duren. We zijn de volgende dag de hele dag bij haar geweest, hebben tegen haar gepraat, gehuild, gelachen. Ze kon niks meer terug zeggen, maar ze hoorde alles nog. Dat vond ik op dat moment een erg fijne gedachte. ‘s Avonds gingen we even naar huis om wat te eten en al vrij snel waren we weer terug. Ze ademde nu opeens heel anders als ervoor. Heel diep, heel onrustig. Volgens de dokter was het normaal, maar na een tijdje vond ik het niet fijn meer om naar te kijken en ben ik buiten even frisse lucht gaan halen. Ik vond het heel naar om te zien. Ik ben toen naar buiten gelopen en heb daar opnieuw alles bij elkaar gehuild. Ik vond het zo ontzettend moeilijk om mijn moeder daar zo te zien liggen. Ik heb ongeveer 15 minuten buiten gestaan toen ik opeens naar binnen werd geroepen. Toen ik naar de kamer rende en binnenkwam was het stil, heel stil. Mijn oom had de hand van mijn moeder vast en ik vroeg meteen: “Is ze…is ze…?” Meer kwam er niet uit, maar ik kon het aan iedereen zien. Opnieuw was er groot verdriet, bij iedereen. Maar ik voelde ook een heel stuk opluchting. Mijn moeder heeft nu geen pijn meer, ze hoeft niet meer te vechten, ze heeft nu eindelijk rust. En voor goed. Vanaf dat moment gaat alles ontzettend snel: de huisarts wordt gebeld, de uitvaartverzorger moet worden gebeld, je staat meteen voor keuzes die je liever op dat moment niet maakt en verwerkt ondertussen nog het grote verdriet. Die avond waren we rond 0:00 thuis en heb die nacht geen oog dicht gedaan. Ik was eigenlijk ontzettend moe, maar kon voor geen meter in slaap komen. Je blijft maar denken, denken en denken.

Meteen de volgende dag kwam bij ons thuis de uitvaartverzorger al. De uitvaartverzorger was in dit geval een hele goede vriend van mijn moeder, ze had het ook graag zo gewild. Het was nog geen 24 uur geleden dat mijn moeder was overleden je wordt al voor ontzettend veel keuzes gesteld. Je bespreekt onder andere de muziek en beeld bij de uitvaart, of er bloemen bij komen, welke kist, willen er mensen spreken of moet er een spreker komen? Daarnaast moeten de kaarten allemaal gemaakt worden en moet er een groot bloemstuk worden uitgekozen bij de bloemist. Allemaal keuzes die je liever, en helemaal niet op dat moment, niet maakt. Op zaterdag was de condoleance. Honderden mensen waren aanwezig. Familie, vrienden, collega’s, klasgenoten, leraren, ze waren er allemaal. Ik vond het een lastig moment, maar zag er ook wel wat moois in. Al die mensen die speciaal voor mijn moeder en ons van ver kwamen om te condoleren. Ik vond dat ontzettend mooi!

Die maandag daarop was de crematie. Ik had zelf de muziek geregeld samen met de uitvaartverzorger en had een diavoorstelling gemaakt met foto’s die werden getoond tijdens de crematie. Samen met een spreekster hadden we een verhaal samengesteld dat werd voorgelezen tijdens de dienst, het bloemstuk lag er mooi bij en de muziek was prachtig. Er werden tijdens de crematie verdrietige momenten verteld, maar er waren ook mooie momenten en dat maakte het allemaal best wel bijzonder! Na de crematie zijn we met de familie uiteten geweest. Iets dat mijn moeder graag gewild had, dachten wij allemaal.

Omdat mijn vader en moeder gescheiden waren, en wij bij onze moeder woonden, moesten wij nu verhuizen naar onze vader. Al onze spullen moesten worden verhuisd, heel veel meubels/spullen moesten worden verkocht en er moesten nieuwe huurders gevonden worden die het huis wouden overnemen. Dit gebeurde allemaal binnen 2 maanden. 15 december 2016 hebben wij afscheid genomen van het huis waar we ontzettend veel hebben meegemaakt, heel erg veel mooie dingen, en wat minder leuke dingen. De verandering was ontzettend groot. Mijn moeder was nog maar net overleden, we moesten naar onze vader verhuizen, we kwamen in een nieuwe thuissituatie terecht en ondertussen moesten we het verdriet nog verwerken.

De verwerking begon eigenlijk bij mij pas echt nadat alles ook was geregeld met ons oude huis. Je wordt geleefd, vooral in het begin. Alles gaat door om je heen en jouw wereld staat helemaal stil. Je kan even aan niks anders denken en hebt nergens zin in. Soms had ik wel behoefte aan een gesprek, soms totaal niet. In november en december ben ik zelfs niet naar school geweest. Ik moest eerst dingen voor mijzelf afronden voor ik weer mijn gedachten bij school kon houden. Vanaf januari ben ik weer begonnen met school, heb al mijn opdrachten en toetsen, met behulp van mijn mentor die mij ontzettend goed steunde hierin, kunnen inhalen en heb mijn schooljaar met 0 onvoldoendes keurig afgerond. Zo had mijn moeder het ook gewild, dat weet ik zeker!

In de tijd van november tot op de dag van vandaag zijn er uiteraard hele moeilijke momenten geweest. Zo was er in het begin nog heel erg het verdriet, ongeloof en boosheid en waren er later de moeilijke dagen zoals de verjaardag en moederdag. Gelukkig is onze familie heel erg hecht aan elkaar en hebben we allemaal ontzettend veel steun aan elkaar.

 

Met mij gaat het op het moment goed. Ik heb het gevoel dat ik het grotendeels goed heb verwerkt. Ik kan me weer goed concentreren, kan weer leuke dingen doen en zie ook weer positieve dingen in het leven! Ook kan ik terugdenken aan de mooie tijden die ik met mijn moeder heb gehad.

“Met grote bewondering en respect hebben wij je afstand ziennemen van alles wat je lief was”. Dit was de zin die groot op het kaartje stond. Mam, ik heb diep respect voor jou. Jij was er altijd voor mij, in goede en in slechte tijden. We konden samen lachen, we konden samen huilen, jij betekende, en nog steeds, alles voor mij! Je hebt voor ons gevochten en dat hoeft nu niet meer. Je hebt het goed gedaan, ik hou van je mam!